Ηλιαχτίδα - brain storming ...

έχουμε το εξής θέμα : την ηλιαχτίδα μας, την υπέροχη blogger με το ωραίο μυαλό και τις τρομερές ατάκες που επάξια κέρδισε τις καρδιές όλων στην γειτονιά. Το πρόβλημα ? το nickname «ηλιαχτίδα» παραπέμπει σε σαχλή και ονειροπαρμένη (άλλο τίποτα από τέτοιες γύρω) ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ.

Λοιπόν, αποφάσισα να το κάνουμε λίγο πιο οργανωμένα το έγκλημα. Να κάνουμε ένα brain storming (δεν είναι πρώτη φορά) για ονόματα που θα πήγαιναν σε αυτό το αστέρι της blogόσφαιρας . τι λέτε?

Μάλλον θα με βρίσει και σαφώς δεν χρειάζεται να διαλέξει από τις μαλακίες που θα πούμε εδώ. Αλλά μια πλάκα την έχει …

*ακούγεται το "crazy" του seal σε διασκευή alanis morissette

Blogoπαίχνιδο – πώς διάλεξα το avatar μου

Χμμμ… αν πω τυχαία, μετράει ?

Δεν υπάρχει κάποιο συνειδητοποιημένα βαθύ κριτήριο … Μου αρέσουν οι πεταλούδες . το άβαταρ είναι μικρό σε μέγεθος άρα έπρεπε να είναι κάτι γραφιστικά ευανάγνωστο. Έπρεπε να είναι πολύχρωμο λόγω κολλήματος . έτσι διάλεξα την πρώτη πεταλούδα .

Με τον χρόνο την βαρέθηκα. Όμως είχε ήδη καταχωρηθεί ως προσφώνηση και ψιλοπαγιδεύτηκα … είχε τότε πει και η ντίβα το κορυφαίο «πεταλούδι» και πώς να ξεφύγω από αυτό ? μου άρεσε. Έτσι ανανέωσα την ‘μορφή’ μου, σχεδιάζοντας μια καινούργια πεταλούδα στο photoshop. Με τρελλή περηφάνια την είδα να κοσμεί το εξώφυλλο του «blog! Blog! Who’s there?» Που κυκλοφόρησε το RAM (αχ ντίβα μας! :)

Δεύτερο καλοκαίρι blogging, την άλλαξα πάλι … να πεταρίζει πάνω από την θάλασσα που λατρεύω… (κανονικά κάτι με θάλασσα έπρεπε νάχα βάλει αλλά βαριέμαι τα τοπία και οι μισοί bloggers έχουν ανατολές και δύσεις. Boring)

Όταν πέρασε το καλοκαίρι, έκανα συνειδητή προσπάθεια να συμπαθήσω τον χειμώνα. Έφτιαξα λοιπόν μια άλλη, πιο σκούρα πολύχρωμη πεταλούδα. Αυτό είναι το σημερινό μου avatar. Για το μέλλον θα δείξει. Μου αρέσουν οι αλλαγές αλλά νάμαστε και πιστοί στην περσόνα μας όπως στον εαυτό μας. Οπότε για πεταλούδα βλέπω και την επόμενη αλλαγή …

Α! έμαθα από την maira del mar ότι στο Νεπάλ, Maya θα πει αγάπη. Έμαθα επίσης από το λεξικό μόλις τώρα ότι στην ζωολογία, την πεταλούδα την λένε και ψυχή. Και υπάρχουν κάτι λουλούδια που ονομάζονται ψυχανθή επειδή μοιάζουν με πεταλούδες… Τελικά υπάρχει τίποτα εντελώς τυχαίο …? Αλήθεια δεν ξέρω … άβυσσος το ασυνείδητο του ανθρώπου …

ευχαριστώ για την πρόσκληση κούλπα μου.
με την σειρά μου καλώ τους αλεξάνδρα, maira del mar, γιάννη πέτσα ,ηλιαχτίδα , φαραώνα και όποιον άλλον θέλει να πει γιατί θα τους γράψω όλους !

*ακούγεται το «madame butterfly» του malcolm mclarren

Τι υπέροχο κύμα ...

Είχα την τιμή να ακούσω την συγκλονιστική Σωτηρία Λεονάρδου το σάββατο στο Rodeo όπου παίζει με τους επίσης εξαιρετικούς Βασίλη Γισδάκη και Στέλιο Μποτωνάκη. Νάναι καλά η maira del mar που με πήγε εκεί και μου χάρισε αυτό το highlight χαράς .
Μάιρα μου, αφιερωμένο αυτο το κύμα ... δικό σου ...
Ευχαριστώ για το υπέροχο βράδυ!
Εννοείται ότι θα έχουμε κι άλλα !

τι να πω ?!!!
τι γυναίκα !
τι ερμηνεία !
τι φωνή !
τι παρουσία !

UPDATE : Διαβάστε την εξαιρετική συνέντευξη της Σωτηρίας Λεονάρδου απο τον bosko με τίτλο "Εγώ δεν αντιδρώ. Εγώ ΕΙΜΑΙ". <--- κορυφαία λόγια της ...

Γιάννη ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ !!!

Σήμερα γιορτάζουμε τον Γιάννη μας! Χρόνια πολλά! και καλύτερα, ε?

Σκέφτηκα να σου αφιερώσω fernando pessoa… δεν ξέρω γιατί. Άνοιξα ‘το βιβλίο της ανησυχίας’ (κάποιο συνειρμό θάκανα…) και έπιασα αυτά τα λόγια του:

«Να μιλάς! να ξέρεις να μιλήσεις! Να ξέρεις να υπάρχεις μέσα από την γραπτή φωνή και την νοερή εικόνα! αυτό μονάχα αξίζει στην ζωή: τα υπόλοιπα είναι άνδρες και γυναίκες, υποθετικοί έρωτες και κάλπικες αλήθειες, καταφύγια της πέψης και της λησμονιάς, πλάσματα που κινούνται ασυνάρτητα προς όλες τις κατευθύνσεις, σαν τα ζωύφια κάτω από μια πέτρα που σηκώσαμε – κάτω από τον πλατύ νοερό βράχο του γαλάζιου ουρανού, στερημένου από κάθε νόημα».

…και ξάφνου δεν έφτανε αυτό… το δικό σου χαμόγελο στην ζωή είναι πιο αυθόρμητο από του pessoa. Το χιούμορ σου πιο καυστικό και συνάμα τρυφερό. Η ματιά σου πιο ζεστή και ανατρεπτική. είπα να μιλήσω για τον δημιουργό γιάννη, που αχόρταγα ψάχνει μέσα του, έξω του… να προχωρήσει… να εξελιχθεί. και τότε σκέφτηκα τον rainer maria rilke. Κοίταξα στα ‘γράμματα σ’έναν νέο ποιητή’ και αποτύπωσα αυτές τις σκέψεις του για την επίπονη εξέλιξη :

«Ένα έργο τέχνης είναι άξιο μόνο όταν ξεπηδάει από μιαν ανάγκη»

«Ωστόσο, η δύναμη τούτη δεν είναι πάντα ολότελα αυθόρμητη, δεν της λείπει κάποια επιτήδευση. (Αυτό όμως είναι μια από τις πιο σκληρές δοκιμασίες του δημιουργού: ποτέ του δεν πρέπει να μάθει ποια είναι τα καλύτερα χαρίσματα του, δεν πρέπει νάχει την παραμικρή ιδέα για την ύπαρξη τους, αν δεν θέλει να χάσουν την αγνότητα και την παρθενικότητα τους.)»

«Χαρείτε το αυτό σας μέστωμα, όπου κανείς δεν μπορεί να σας ακολουθήσει».

Αλλά πάλι δεν μου φτάνει ρε γαμότο … και δεν σε ξέρω τόσο καλά για να γράψω εγώ για σένα. Αλλά τι σημασία έχει. Είσαι από τα ξεχωριστά άτομα που έχω γνωρίσει εδώ. Μπήκες επάξια στην εκτίμηση μου. θέλω να σου ευχηθώ καινούργιους δρόμους. Ναι. Αυτό! Ασίγαστες αναζητήσεις και την γλύκα μικρών ανακαλύψεων.

Γιάννη μου ΠΟΛΥΧΡΩΜΟΣ !

Να και ΘΑ σε χαιρόμαστε !!!!!!!!!!!

*ΔΕΝ ακούγεται το « la ci darem la mano » από την όπερα don giovanni του mozart γιατί έτσι γουστάρει ο γιάννης (θέλει ησυχία) κι έχει τα γενέθλια του και είναι το δώρο μου! Μεγάααααλη η χάρη σου ! στην επόμενη ανάρτηση τώρα…

Maya on air..

Ε ναι λοιπόν, εχτές το βράδυ η γλυκύτατη Νανά Τσούμα διάβασε ένα κείμενο μου στην εκπομπή της, το κιόσκι (ΝΕΤ 105,8). Ένα αγαπημένο μου κείμενο... και στον τεκέ είχα φίλους που έμειναν μαζί μου να την ακούσουν, να μου γράψουν, να το ζήσουμε μαζί. Έχω συγκινηθεί απο τον ήχο των λέξεων και σκέψεων μου, τον σεβασμό και το αίσθημα με τα οποία με τίμησε η νανά στην ανάγνωση, με τους bloggers που είναι φίλοι μου και ήταν εκεί.
ευχαριστώ. ήταν το κάτι άλλο.




Αρωμα καφέ...

Κάθομαι σ’ένα καφέ, στολισμένο και πάλι. Περνούν τα χρόνια και μ’αγγίζουν όλο και λιγότερο. Ζητάω έναν διπλό καφέ. Παρέα στην καρδιά μου. για τους άλλους - για σένα. Πιέζω την καφετιέρα. Θυμάμαι πόσο στύβομαι για να φτάσω σήμερα σε σένα εύμορφη… δίπλα η απόδειξη πιασμένη σε μια μινιατούρα αηβασίλη. Συρρίκνωση του πνεύματος των χριστουγέννων… μου χαμογελάει άτοπα. Και γω χαμογελάω. Σε άλλον τόπο. Κάπου που δεν δολοφονούνται παιδιά. Χρειάζομαι ζάχαρη. Υπόταση μοναξιάς. Γεμίζω το κουτάλι. Υπερβολή. Μόνο έτσι. Το κουτάλι εισχωρεί την γλύκα στον καφέ όσο αφοπλιστικά μπήκες εσύ. δυναμώνουμε για να μπορούμε τις αδυναμίες μας. Από πότε μ’ακούς? Σκληραίνουμε ελπίζοντας κάποιος να μπορεί να μας μαλακώσει. Ήταν τόσο παλιά? Ο δουλεμένος χρόνος μετατρέπει την ανατροπή σε λογική εξέλιξη. Εξωτερικά σχεδόν εντάσσομαι στους άτονους ρυθμούς τους. Μέσα, βρυχάται ένα απέραντο ναι, τρικυμία νωπών χρωμάτων… είχες σκεφτεί πόσο ταιριάζουν? Αιρετικό πρελούδιο… τρία ηχεία απλώνουν μελωδίες ανάμεσα στις κουβέντες. Καμιά φορά θέλω να κρυφτώ από τις απαιτήσεις των λέξεων… Απλώνεσαι καβουρδισμένος καθώς σε πίνω. καυτός χαϊδεύεις τον λαιμό μου. φωνητικές χορδές, ερωτική ανάσα που φυλάς με το θάρρος σου. Καπνίζω ακόμη. Βραχνή μαγεύομαι σε πολύχρωμες κάπνες. Κάτι να κάνω τα χέρια μου. το στόμα μου. το θέλω μου. Το άρωμα διαχέεται με επείγουσες νότες. Σημειώνω λέξεις και τα γράμματα σχηματίζουν ένα μονοπάτι μουσικό. Στο όνειρο ολοταχώς. ταξιδεύω…

*ακούγεται maya on air στην εκπομπή της Νανάς Τσούμα. ευχαριστώ Αλεξάνδρα και Νίκο! απίστευτοι είστε!!!